
Indische duinen is een zeer goed, literair
boek. Alle gebeurtenissen zijn goed beschreven, waardoor je je als lezer echt
kon inleven in het verhaal. Door Jennifers Indonesische achtergrond en de gebeurtenissen
in haar familie, vond ze het een zeer interessante lectuur. Sommige
gebeurtenissen kwamen haar bekend voor en dat vond zij erg leuk. In het boek
werden veel Indonesische woorden gebruikt die zij al kende, hierdoor hoefde ze
deze woorden niet te vertalen en was het boek voor haar gemakkelijker te lezen.
Het boek kent vele goede aspecten, maar we zijn er beiden mee eens dat het door
de nauwkeurige beschrijving soms wat langdradig kan worden.
Allereerst is Indische duinen op structureel
niveau een zeer goed boek, vanwege de flashbacks, deze maken het verhaal soms
langdradig, maar ze zijn zeker wel van belang. In de flashbacks is veel
informatie uit de jeugd van de hoofdpersoon aanwezig. Deze informatie is handig
om te weten, want dan begrijp je zijn houding tegenover zijn zusters en moeder
wat beter. Jennifer vindt dat doordat de schrijver Indische woorden heeft
verwerkt in het verhaal, je al snel in de goede sfeer komt. Eva vindt dit
echter niet, omdat zij de woorden niet kent en voor haar wordt het boek juist
lastiger. Het boek is gedetailleerd
geschreven, wat ervoor zorgt dat je je goed kunt inleven in het verhaal en dat
je het boek al snel leuk en spannend vindt.
Doordat de gebeurtenissen en de omgeving goed
zijn omschreven, krijg je een realistisch beeld van hoe het verhaal is
verlopen. Van Dis heeft de omgeving, zijn gedachten en de gebeurtenissen heel
gedetailleerd beschreven. Dit maakte het verhaal af en toe langdradig, maar dit
was grotendeels fijn. Hierdoor kon je zijn gedachten goed begrijpen. In deze
lectuur komen geen leugens voor, alle gebeurtenissen zijn waar gebeurd. De
schrijver beschrijft in dit boek zijn eigen leven. Zo is in het echt van Dis
zijn vader ook overleden toen hij tien jaar was en ook twee van zijn zussen
zijn overleden. De personen heeft hij in het boek alleen een andere naam
gegeven. Doordat de schrijver zijn eigen leven heeft beschreven, komt het boek
heel realistisch over en dat vinden wij nou zo mooi aan dit boek.
De hoofdpersoon had een ongelukkige jeugd,
hij was verlamd en werd zes dagen in de week door zijn vader geslagen. Toen hij
tien jaar was, was zijn vader overleden, hoewel hij door zijn vader geslagen
werd, vind je het toch zielig voor hem. Het boek wekt dus emotionele spanning
op. Dit heeft de schrijver heel goed gedaan. Als de hoofdpersoon ouder is, denkt de lezer al gauw dat hij gelukkiger zal
worden, maar als dan ook nog eens twee van zijn drie halfzussen overlijden,
krijg je nog meer medelijden met hem. Het feit dat je als lezer niet weet hoe
de hoofdpersoon heet, wekt kritische spanning op. Door de ontbrekende naam,
weet je als lezer niet of het echt een autobiografie is of dat het toch een
fictief verhaal is.
De historische achtergrond (Nederlands-Indië)
van het verhaal is erg interessant en maakt het boek realistisch.
Nederlands-Indië is een voormalige kolonie van Nederland en iedereen weet dus
wel iets van het onderwerp af. De schrijver beschrijft kleine stukken van de
Tweede Wereld Oorlog in Nederlands-Indië, hoe de mensen na de oorlog daar leefden
en de bootreis. Er zullen veel lezers zijn die zich kunnen identificeren met de
hoofdpersoon.
De schrijver is erg vernieuwend. Zo heeft de schrijver in zijn boek veel Indonesische
woorden gebruikt. Dit maakt hem origineel, want niet veel schrijvers doen dit. Dit
stlistische punt (het gebruik van Indonesische woorden) is erg van belang. Zo
kan de lezer zich namelijk meer in het verhaal inleven en lijkt het verhaal
realistischer. Voor de lezer die geen Indonesisch spreekt, kan dit het verhaal
vertragen, want sommige woorden zijn belangrijk om te kennen. Het is duidelijk
dat de schrijver de intentie had om de lezer te amuseren en te informeren over
zijn leven.
Kortom, wij vinden Indische duinen zeer goed,
literair boek. Doordat de schrijver zijn boek heeft gebaseerd op zijn eigen
jeugd en doordat het emotionele spanning opwekt, kan de lezer zich goed inleven
in het verhaal. Het is een echte aanrader voor mensen die houden van
realistische boeken en ook voor mensen met een Indonesische achtergrond. Zij
zullen het namelijk leuk vinden dat hun cultuur en taal er deels in wordt
beschreven.